Nyx-EpiC

ผมนอนไม่หลับทั้งคืน

ผมยังจำภาพเหล่านั้น เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวานได้ดี.. 

"หลังจากเศษชิ้นส่วนเหล็กที่ปลิวว่อน กระจายเต็มทั่วถนน พร้อมกับผม

ซึ่งอยู่ในอาการที่เรียกว่า "ช๊อก" และไม่ได้ทันตั้งตัวกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า

แม้จะร้อง ก็ยังไม่มีเสียงออกจากลำคอ.. "

อย่าคิดนะครับว่านี่คือสิ่งที่เลวร้ายที่สุด

เพราะสิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่านั้นคือ

แม้ว่ารถจะกลายสภาพเป็นเศษเหล็ก แต่หาได้มีศพคนไม่

และแล้วท่านอาจารย์ก็บอกผมว่า..

รถนี่ถูกควบคุมอยู่ เพื่อจ้องทำร้ายเจ้า

คนที่ยังมีสติสัมปัชชัญญะครบถ้วนที่เหลืออยู่ในโลกใบนี้!!

โอ้ว พระเจ้า...

ใครจะซวยแบบผมบ้างครับ !!!

-------------------------------------------------------

ลมหนาวเริ่มพัดผ่านเข้ามาทางหน้าต่างที่ไม่มีกระจก สำหรับช่วงกลางเดือนกันยายนแบบนี้

ความหนาวเริ่มจะกล้ำกลายเข้ามา และยามเย็นวันนี้ดวงอาทิตย์ก็เป็นสีเลือด..

"เกิดอะไรกับฉันเนี่ยยย...สา.."

ปัง! กำปั้นผมทุบลงบนโต๊ะหนังสือ

เสียงไม้เบียดกันในแบบที่ไม่คุ้นหูเอาเสียเลยก็ดังขึ้น

แทบจะเรียกว่าไม่มีเสียง แต่ขาโต๊ะได้แบะออกไปเป็นสี่ทิศ เกรนไม้ฉีกขาดไปคนละทาง

หน้าโต๊ะปรากฏเป็นรอยฝ่ามือ เป็นหลุมเว้าลงไป ควันสีขาวลอยออกมาจากฝ่ามือเป็นระยะ

จากอารมณ์คับแค้นใจสุดขีด บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความแปลกใจอย่างสุดซึ้ง

ผมโกรธก็จริง..

แต่โต๊ะตัวนี้เป็นโต๊ะไม้ ที่สำคัญมันเพิ่งซื้อมาแค่ปีเดียว ยังใหม่อยู่เลย

"ฉันโกรธขนาดระเบิดพลังออกมาได้เพียงนี้เลยเรอะ?" ผมบ่นกับตัวเอง และก้มไปดูรอยฉีกขาด

ของขาโต๊ะ

"นั่นไม่ใช่จิตโทสะ แต่เรียกว่าจิตสังหารต่างหากเล่า"

ผมอึ้งกับเสียงที่ได้ยินทันที

"อาจารย์.." ผมรีบทักขึ้นมา

แล้วร่างของผู้อาวุโสก็ปรากฏตัวขึ้นบนขอบหน้าต่าง

"เจ้านี่เก่งจริงๆ แค่เหตุการณ์เมื่อวาน พลังในกายของเจ้าถูกปลุกขึ้นมาได้เพียงนี้"

"เอาหล่ะ วันนี้ข้าจะพาเจ้าไปพบศิษย์คนแรกของข้า..มิคายามิคุง.."